Ungur íslenskur ljósmyndari í New York fær ögrandi verkefni: hann er beðinn að taka myndir af konu sem er ekkja eftir frægan ítalskan ljósmyndara. Konan er einnig íslensk en hefur lítil tengsl við land og þjóð önnur en bernskuminningar sínar. Ljósmyndarinn ungi heillast af ekkjunni, lífsreynslu hennar, útgeislun og aldri – og hún hrífst af ákafa hans og einbeitni. Þegar þau hittast í Napólí skömmu síðar verður ólgandi borgin til þess að styrkja böndin á milli þeirra og loks er ferðinni heitið til Íslands, á vit upprunans. Þar bíða þeirra töfrar yfirþyrmandi og síkvikrar náttúru og tungumáls sem hún hefur næstum gleymt – en í öllum ferðum kemur óhjákvæmilega að leiðarlokum ...
Feimnismál er munúðarfull skáldsaga um einfalda gleðigjafa eins og mat, um kynslóðabilið eins og lesandinn hefur ekki kynnst því áður – um óvæntar kenndir, ómótstæðilegt aðdráttarafl og þær hindranir sem hugurinn býr til.
Titillinn skírskotar til ýmissa þátta sögunnar – en um það bil þegar sagan var að koma út rann upp fyrir mér að feimnismálið mitt hafði verið sjálfar skriftirnar: feimni við að viðurkenna fyrir sjálfri mér og öðrum að þetta vildi ég helst fást við. Við útgáfuna rann feimnin við skriftirnar þó að mestu af mér, held ég.
Bókin var fjögur ár í smíðum – það tekur mig langan tíma að koma sögu í rétt horf. Ég lét skynsemina lönd og leið, reyndar ekki meðvituð ákvörðun heldur kom það af sjálfu sér þegar skriftirnar ruddu henni út.
Mórallinn er: ef löngunin til að gera eitthvað er nógu sterk þá látið undan henni (svo lengi sem löngunin er í eitthvað löglegt!) – miklu betra að prófa og takast ekki heldur en að prófa ekki og sjá eftir því um aldur og ævi ...